Do najczęściej stosowanych technik zabezpieczania płyt należy SafeDisc, czyli technologia opracowana przez firmę Macrovision. Polega ona na dodaniu do zawartości płyt cyfrowego kodu (podpisu) umieszczonego w miejscach sąsiadujących z celowo uszkodzonymi sektorami. Podczas próby skopiowania takiego nośnika urządzenie odczytujące, po napotkaniu na uszkodzone dane, próbuje dokonać ich interpretacji. Zwykle jest to operacja bardzo czasochłonna i nie występuje podczas użytkowania oryginalnego nośnika, ponieważ aplikacja umieszczona na tak zabezpieczonym krążku nie odwołuje się do uszkodzonych danych. Aby obejść to zabezpieczenie, nagrywarka musi mieć możliwość odtworzenia błędów na wykonywanej kopii. Jest to jedno z najstarszych i niegdyś najczęściej stosowanych zabezpieczeń, ale obecny sprzęt potrafi przeważnie je obejść. SafeDisc 2.0 jest dosyć skutecznym rozwinięciem technologii SafeDisc. Polega on na wprowadzeniu na płytę tzw. słabych sektorów, czyli długich regularnych ciągów bitów. Mimo, że odczyt tych danych nie stanowi problemu, to wiele nagrywarek nie potrafi ich zapisać. Wynika to z konstrukcji mechanizmów korekcji błędów w nagrywarkach.
Techniki zabezpieczania płyt.
August 13th, 2009Obraz płyty.
August 9th, 2009Płyty można kopiować “w locie”. Wtedy dane są przesyłane bezpośrednio z napędu źródłowego do nagrywarki. Inną zalecaną metodą jest utworzenie najpierw obrazu płyty w pliku na dysku, a dopiero później, na jego podstawie, wykonanie kopii. Chociaż proces ten jest bardziej czasochłonny i wymaga dysponowania odpowiednią ilością wolnego miejsca na dysku, to w praktyce może uchronić od nieprzyjemnych niespodzianek, często prowadzących do zniszczenia nośnika. Warto też zwrócić uwagę na dodatkowe możliwości wykorzystania pliku obrazu płyty. W postaci takiego pliku można przechowywać na dysku kopie bezpieczeństwa legalnie zakupionych płyt. W przypadku uszkodzenia oryginalnego nośnika obraz płyty umożliwi utworzenie kopii oryginału. Na podstawie pliku obrazu posiada się możliwość emulacji dodatkowego napędu CD-ROM z płytą CD. Napęd wirtualny jest szczególnie przydatny, gdy jednej płyty używa się bardzo często. Zastosowanie obrazu płyty na dysku nie tylko zmniejszy zużycie rzeczywistego napędu, ale też istotnie przyspieszy działanie programu i umożliwi cichą pracę.
Płyty CD – Digital Audio.
August 8th, 2009Płyta tego rodzaju zawiera muzykę w postaci cyfrowych ścieżek dźwiękowych CDA, dzięki czemu jej zawartość można odsłuchać nie tylko na komputerze, ale i na odtwarzaczach audio. Dane te tworzą struktury charakterystyczne dla płyt audio, które różnią się znacznie budową od plików komputerowych. Aby skopiować te ścieżki na dysk komputera, trzeba zmienić ich format na zgodny ze strukturą zapisu dysku twardego. Warto też pamiętać, że stosowane w nagrywarce mechanizmy korekcji danych nie gwarantują stuprocentowej poprawności odczytu/zapisu. Często jest to przyczyną nieprzyjemnych efektów dźwiękowych, na przykład trzasków, które powstają przy nagraniach wykonywanych z dużą prędkością oraz w przypadkach, gdy jako źródła danych do kopiowania użyto czytnika CD o zaniżonych parametrach. Pamiętać też trzeba, że z powodu gorszego współczynnika światła odbitego dla płyt CD-R, a zwłaszcza CD-RW, nie wszystkie odtwarzacze audio potrafią je odczytać.8
Programy do zapisu danych na płytach CD.
August 7th, 2009Na rynku oprogramowania jest dostępnych wiele wartościowych i godnych plecenia aplikacji służących do zapisu danych na płytach CD-R i CD-RW. Najlepsze aplikacje tego typu charakteryzują się podobnymi mechanizmami i możliwościami oraz podobną organizacją procesu tworzenia kompilacji. Obecnie jednym z najpopularniejszych programów do zapisu danych na płytach jest Nero Burning ROM firmy Ahead. Zadecydował o tym fakt, że jest on załączany do większości napędów CD-R i CD-RW, ale przede wszystkim duże możliwości oferowane użytkownikowi oraz liczne ułatwienia obsługi. Po zainstalowaniu aplikacji, a przed rozpoczęciem wypalania, warto wykonać kilka zabiegów konfiguracji systemu operacyjnego i komputera. Użycie kreatora ułatwiającego użytkownikom nagrywanie własnych płyt sprowadza się do wyboru niewielkiej liczby opcji. Proces nagrywania nośników CD-R i CD-RW jest niemal identyczny, z punktu widzenia obsługi programu, dla obu rodzajów płyt.
Dodatkowe funkcje nagrywarek.
August 6th, 2009Dzięki dużej konkurencji panującej na rynku dostępne urządzenia zapisująco-odczytujące mają obecnie bardzo niskie ceny. Producenci prześcigają się w wyposażeniu nagrywarek w dodatkowe funkcje. Z istotniejszych wyróżnić można przede wszystkim tryb overburning, który jest zapisem płyt o pojemnościach ponadstandardowych. Inną, równie przydatną funkcją jest możliwość kopiowania płyt zabezpieczonych różnymi technikami, a także technologie podtrzymywania zapisu, na przykład Burn Prof, Safe Burn. Przy wyborze urządzenia należy także wziąć pod uwagę sprawność systemów korekcji błędów oraz poziom emitowanego hałasu czy ciepła. Niestety, mniej zaawansowani użytkownicy zazwyczaj kierują się oferowanymi prędkościami zapisu. Dopiero później dowiadują się, że nie jest ona najważniejszym parametrem. Dlatego też przed dokonaniem inwestycji należy się zapoznać z miarodajnymi rankingami sprzętu oraz zasięgnąć informacji u osób mających większe doświadczenie. Do tego celu idealnie nadaje się Internet, oferujący rozległą wiedzę z tej dziedziny.
CD-RW.
August 5th, 2009Najpóźniej wprowadzono na rynek płyty wielokrotnego zapisu CD-RW. Ich produkcja wymaga wykorzystania bardzo zaawansowanych technologii. W tym przypadku warstwę barwnika zastąpiono specjalną mieszaniną metali rzadkich, tak dobrana, aby można było wprowadzić ją w stan krystaliczny bądź amorficzny. Promień o dużej mocy w punkcie padania na powierzchnię warstwy wywołuje stan amorficzny – powstaje nieuporządkowana struktura atomów rozpraszająca światło. Promień o mniejszym natężeniu powoduje utworzenie krystalicznej struktury, dzięki czemu światło może przenikać przez warstwę. Podczas zapisu i kasowania nośnika promień lasera znacznie rozgrzewa mieszaninę metali. Może to spowodować rozległe zmiany struktury płyty, dlatego warstwa metali jest z obu stron pokryta substancją dobrze odprowadzającą nadmiar ciepła. Płyty wykonane tą technologią odznaczają się precyzją zapisu i niskim współczynnikiem światła odbitego, jednak uniemożliwia to ich odczyt w starszych czytnikach. Nie można w nieskończoność zmieniać struktury warstwy pamiętającej, dlatego istotnym parametrem żywotności CD-RW jest liczba cykli zapisu.
Substancje odpowiadające za kolor krążka.
August 4th, 2009Cyjanina o błękitnym kolorze charakteryzuje się dużą tolerancją na moc promienia używanego do zapisu. Problemy z odczytem tych płyt, nawet na starszych technologicznie czytnikach, występują raczej rzadko. Istotną wadą powodującą, że coraz rzadziej można spotkać płyty z tą substancją, jest problem z ich dostosowaniem do dużych prędkości zapisu. Ftalocyjanina o barwie żółtej jest obecnie stosowana najczęściej, ze względu na dużą czułość. Umożliwia zapis z wysokimi prędkościami. Jej podstawową wadą jest mała tolerancja na moc promienia zapisującego. Wykorzystanie tej substancji może spowodować, że płyty zapisane za pomocą nagrywarek o gorszych parametrach nie będą prawidłowo odczytywane we wszystkich czytnikach. Cyjanina stabilizowana metalem o kolorze ciemnoniebieskim ma cechy podobne jak cyjanina. Mimo dużej trwałości zapisu płyty zawierające ten barwnik odznaczają się stosunkowo dużym tłumieniem światła odbitego, co w sposób niekorzystny wpływa na ich odczyt, szczególnie w starszych odtwarzaczach audio.
CD-R.
August 3rd, 2009Proces zapisu na zwykłych płytach CD metodą wytłaczania wymaga bardzo specjalistycznych urządzeń. Wykonuje się go w nowoczesnych wytwórniach. Rozpowszechnienie zapisu danych tą metodą w domowych warunkach byłoby raczej bardzo trudne. W związku z tym powstały płyty jednokrotnego zapisu CD-R. Do zapisu informacji na takich płytach wykorzystuje się zjawisko fizyczne polegające na zmianie przepuszczalności światła niektórych substancji pod wpływem temperatury. Płyty CD-R w istotny sposób różnią się budową fizyczną od płyt CD przeznaczonych do masowych nagrań. Aby można było za pomocą lasera zapisać dane na płycie CD-R, między plastikowym krążkiem a metalową folią umieszcza się warstwę specjalnego barwnika organicznego. Zwykle do tego celu używa się substancji o nazwach cyjanina lub ftalocyjanina. Warstwa odblaskowa, wykonana z cienkiej filii srebra lub złota, gwarantuje większą odporność na utlenienie. Zasada działania urządzenia wykorzystywanego do zapisu nie różni się wiele od zwykłego czytnika. Podstawową różnicą jest użycie podczas zapisu informacji promienia lasera o większej mocy, co powoduje miejscowe podgrzanie barwnika i w efekcie jego zaciemnienie.
Prędkość odczytywania danych.
August 2nd, 2009Równolegle z upowszechnianiem technologi komputerowej przystąpiono do prac nad zwiększeniem szybkości odczytu danych z płyty, kolejno ją zwielokrotniając. Pierwsze napędy czytały z taką samą prędkością każdy fragment płyty. Ze względu na to, że fragment ścieżki odczytywany podczas jednego obrotu płyty z jej wewnętrznej części jest o wiele krótszy niż z jej części zewnętrznej, odczytanie danych ze stałą prędkością wymagało więc ciągłego korygowania prędkości obrotowej krążka CD. Metoda ta, zwana CLV (zapewnienie stałej prędkości liniowej) dobrze sprawdzała się przy małych prędkościach odczytu. Wraz z rosnącymi wymaganiami okazało się, że ze względów technologicznych łatwiej jest konstruować napędy o większych prędkościach odczytu, stosując nośnik obracający się ze stałą prędkością kątową – CAV. Efektem zastosowania takiej metody jest różna prędkość odczytu. Dane umieszczone na zewnętrznej części płyty CD są odczytywane o wiele szybciej niż na stronie wewnętrznej, bliższej osi obrotu.
Historia płyty CD.
August 1st, 2009Na początku lat osiemdziesiątych minionego wieku, gdy płyta winylowa, tak zwana czarna płyta, najpopularniejszy nośnik muzyki, była powoli wypierana przez konkurencję format analogowy zapisu, czyli kasetę z taśmą magnetyczną, wielkie firmy rozpoczęły prace nad wdrożeniem cyfrowych nośników nagrań muzycznych. Początkowo trwały równoległe prace nad technologią zapisu cyfrowego na taśmie magnetycznej oraz na płytach. W wyniku niezależnych prac, a później współpracy w zakresie wprowadzania nowych technologii firmy Philips i Sony w 1983 roku zaprezentowały Compact Disc-Digital Audio (CD-DA). Standard ten, zdefiniowany normami zawartymi w tak zwanej “Czerwonej Księdze”, szybko dokonał rewolucji w dystrybuowaniu wydań fonograficznych i sprawił, że zapomniano o idei magnetofonów cyfrowych. Płyta kompaktowa w naturalny sposób wzbudziła zainteresowanie przemysłu komputerowego. W 1985 roku została opublikowana definicja (opis) dysku Compact Disc-Read Only Memory (CD-ROM), to jest dysku kompaktowego z pamięcią tylko do odczytu, przeznaczonego do zapisu typowych plików komputerowych.